روزانه هایم - یادداشت های من

ساقیا برخیز و در ده جام را / خاک بر سر کن غم ایام را

نویسنده: فرشته - شنبه ٩ اردیبهشت ۱۳٩۱

از در سازمان که با نظر مساعد خارج شده بود، به من زنگ زد. می دانست که منتظرم و دل شوره امانم نمی دهد. برایم توضیح داد که چه افرادی را دیده و چه کارها انجام داده. من ذوق زده بودم. بهترین خبری بود که می تواننست در روزهای آخر سال به من بدهد. وسط خوش حالی من، گفت که یک جا شماره و تاریخ نامه ام را یادداشت کنم تا برای پیگیری مشکلی نداشته باشم و به صورت تلفنی هم بتوانم از وضعیتم خبردار شوم.

شماره و تاریخ نامه را روی برگه یادداشت کوچکی نوشتم و داخل کیف مدارکم گذاشتم. حالا یادم نیست البته، اما قاعدتن باید این کار را کرده باشم. تعطیلات عید که تمام شد، به نتیجه این داستان فکر می کردم و خواستم که تماسی بگیرم و کارم را پیگیری کنم. اما هر چه که کاغذهای یادداشت را زیر و رو می کردم چیزی پیدا نکردم. استرس ام روز به روز بیشتر می شد. هر رور هم این کاغذها را زیر و رو می کردم. تمام برگه های دفترچه یادداشت کوچک توی کیفم را خوانده بودم. میز محل کارم، تقویم رومیزی سال گذشته، همه را زیر و رو کرده بودم اما هیچ چیزی پیدا نکردم.

قرار بود امروز برود و نامه ام را تحویل بگیر. تماس گرفت که شماره نامه را برایش بفرستم. گفتم بگذار بگردم. باز هم گشتم. هیچ برگه یادداشتی پیدا نمی کردم. زمانی گذشته بود. تماس گرفت و گفت که چه شد؟! گفتم که پیدا نمی کنم. شروع کرد به غر غر کردن ( حق می دادم به او ) ! که خوب است تاکید کردم که چقدر مهم است این اطلاعات و تو گمش کرده ای! صورتم برافروخته و قرمز شده بود. هر چقدر هم که خودم را سرزنش کرده باشم، از انتقاداتش ناراحت می شدم. دلم نمی خواست به جز تعریف چیزی از او بشنوم.

بعد از مدتی سرزنش، گفت که خودش شماره را دارد، خودش همان روز شماره را در تقویمش یادداشت کرده. گفت که فقط می خواست بداند که چقدر به حرفش اهمیت می دهم. و چقدر وقتی روی همچین موضوعی تاکید کرده، اهمیت داده ام. و من باز سرخ تر شدم.

*****

ماجرایی حیرت انگیز اتفاق افتاده است. نیازمند دستانی رو به آسمان یا آرزوهایی از ته دل. به هر روشی که می دانید، دعایش کنید.